در سال ۱۳۳۷ دبیرستان نظام را در سن ۱۸ سالگی و در سال ۱۳۴۴ دانشکده افسری را در نیروهای مخصوص کماندویی به اتمام می رساند. از سال ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۹ به منظور آموزش نیروهای مخصوص و ادامه تحصیلات سفرهایی به کشورهای آمریکا - انگلیس- فرانسه- ژاپن- کره- لبنان- تایوان (چین تایپه) و...می کند و در ادامه این ۵ سال حدود ۹ دوره خارجی می بیند که آخرین آنها در تایوان مرکز کونگ فو کاراتو (لیونگ فو) می باشد. 

پرفسور ابراهیم میرزایی

 

 

ایشان در این دوره ها آموزش های رزمی لازم را در خصوص کونگ فوکاراتوِ- تکواندو- کاراته- نبرد تن به تن و برخی دیگر از روش های رزمی که در آن زمان فقط برای نیروهای مخصوص نظامی مجاز بود پشت سر می گذارد. در سال ۱۳۴۷ دکترای افتخاری کاراته را از ژاپن و در سال ۱۳۴۸ پس از طی کردن دوره دافوس در کشور کره دان ۵ افتخاری تکواندو را دریافت می کند.

 

هر ساله از میان افسران زبده رنجر- دلتافورس- کلاه سبزها -کلاه قرمزها و... از ایران- انگلیس- آمریکا تعداد محدودی به ستادی به نام کمربند سیاهان کونگ فو کاراتو که مقر آن در تایوان و در معبدی که متعلق به لیونگ فو بود اعزام می شدند و در این معبد تحت عنوان کونگ فوکاراتو آموزش های سخت را می دیدند.

 

در سال ۱۳۴۹ برای فراگیری آموزش های دوره مذکور به تایوان اعزام شد و کمربند مشکی خط قرمز (دکترا) از این مرکز دریافت کرد. پس از اینکه ایشان از تایوان به ایران بازگشت تز خود را ارایه داد. یارومه تا سال ۱۳۵۱ که به تنظیم کتاب کاراته ذن کاراته پرداخته است (این کتاب اولین انتشار در زمینه ورزش های رزمی و کاراته در ایران می باشد و در سال ۱۳۵۲به چاپ رسید).

 

ایشان در همین کتاب از کن فو و بعضا از کن فو کاراتو نام می برد (کاراته سبک گوجوریو) را در یگان رزم تن به تن نیروی زمینی ارتش تدریس می نمود. ایشان در آن زمان به خاطر وجود برخی مشکلات و حضور بعضی افراد نمی توانست به صورت علنی تز خود را اعلام و کونگ فو را آموزش دهد، لذا در همین کلاس ها به نام کاراته به تعدادی خاص کونگ فو آموزش می داد.

 

در آن زمان کاراته به صورت انحصاری در دست سازمان ویژه ای که مجوز آموزش آن را داشت اداره می شد و ریاست آن را ارتشبد فتح ا... مین باشیان عهده دار بود. گفته می شود شروع فعالیت کاراته در ایران سال ۱۳۴۳ و بنیانگذار آن "دکتر فرهاد وارسته" می باشد که تا سال ۱۳۵۰ کمتر به صورت عمومی آموزش داده می شد ولی در دانشکده افسری تعدادی محدود را با سفارش و روابط غیر ارادی تحت نظر "یارومه" در باشگاه کاراته ثبت نام نمودند و راه اندازی آن به صورت عمومی کم کم شروع شد، به طوری که از سال ۱۳۵۳ برخی از افسران نظامی در استان های مختلف کشور نسبت به آموزش این فنون در سطح کشور اقدام نمودند.

 

شروع فعالیت "کونگ فو توآ" ابتدا در تیپ نوحد در اواخر سال ۱۳۵۱ با نام های کن فو کاراتو دوره های رنجر - جنگ تن به تن و زنده ماندن در شرایط سخت می باشد و چون ایشان فرماندهی این یگان را به عهده داشت، سعی می کرد در بدترین شرایط نیروهای مخصوص را آموزش بدهد.

 

وی آموزش دوره مخصوص خودش را زیر نظر یک فرد انگلیسی و دوره موانع سقوط آزاد را زیر نظر مربیان آمریکایی می گذراند و بعدا به عنوان اصلی ترین فرد این دوره ها فرماندهی این یگان را می پذیرد. ایشان در سال ۱۳۵۳ مدال افتخاری طلا را برای خدمات به ورزش از اتحادیه اروپایی مبارزه و زور آزمایی دریافت می کند.

 

"یارومه" تا این زمان دارای دکترای تن و روان- فوق لیسانس فلسفه-لیسانس علوم- و لیسانس روانشناسی می باشد. ایشان در همان سال ۱۳۵۳ پس از ارایه تز خود به کمیته المپیک لبنان در بیروت گواهینامه و تاییدیه سبک خود را که در آن کمیته به ثبت می رساند دریافت می کند و برای اخذ دانشنامه پروفسورا از مرکز لیونگ فو در تایوان تز علمی و تکمیلی خود را به آنجا می فرستد که این تز به همراه شالبند قرمز او در این مرکز مورد تایید قرار می گیرد.

 

ایشان در سال ۱۳۵۶ با ارایه تز علمی خود در دانشکده مریلند آمریکا دو مدرک بین المللی دکترا در زمینه فلسفه و فیزیک و یک پروفسورا با عنوان فیزیولوژی انرژی انسان در ابعاد روان دریافت می کند. ایشان می گوید من خیلی نادان در کونگ فو وارد شدم و یک فرد چینی مرا به این هنر علاقمند نمود.

 

او فقط نیروی فوق العاده آن را به من فهماند و سپس درپی آن سخت به تلاش افتادم و از ایران خارج شدم و در کشورهای مختلف با مکاتب این هنر آشنا شدم و پس از ارایه تز و پایه گذاری آن در ایران ابتدا با ۵ نفر

شروع به کار کردم و در حال حاضر (۱۳۵۴) تعداد ۱۱۷۳۰ نفر در مراکز "کونگ فوتوآ" به تمرین مشغول می باشند.

 

از سال ۱۳۵۶ تا سال ۱۳۵۷ وقفه ای در کونگ فوتوآ ایجاد شد و بعد انقلاب مجددا فعالیتش را شروع نمود و به طور گسترده در مقر اصلی اش در خیابان حجاب فعلی از ساعت ۵ صبح تا ساعت ۱۱ شب تمریناتش برقرار بود. در این مرکز جمعیتی نزدیک به 10 هزار نفر فعالیت داشتند و بدین ترتیب این سبک شاخ و برگ پیدا کرد و در اقصی نقاط کشور گسترش یافت و در سال ۱۳۵۹ شالبند سبزهای کونگ فوتوآ به بیش از 300 نفر و جمعیت کونگ فوکاران در سراسر کشور حدود یک میلیون نفر تخمین زده شد.


 

نوشته شده توسط میلاد در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387 ساعت 14:54 موضوع | لینک ثابت