سوگند میلاد

با احمق بحث نکنیم و بگذاریم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند.

با وقیح جدل نکنیم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روح ما را تباه می کند.

از حسود دوری کنیم چون اگر دنیا را هم به او تقدیم کنی باز از زندان تنگ حسادت بیرون نمی آید.

تنهایی را به بودن در جمعی که ما را از خودمان جدا می کند، ترجیح دهیم.

از "از دست دادن" نهراسیم که ثروت ما به اندازه شهامت ما در نداشتن است.

بیشتر را بر کمتر ترجیح ندهیم که قدرت ما در نخواستن و منفعت ما در سبکباری است.

کمتر سخن گوییم که بزرگی ما در حرف هایی است که برای نهفتن داریم نه برای گفتن.

از سرعت خود بکاهیم که آنان که سریع تر می دوند، فرصت اندیشیدن به خود نمی دهند.

دیگران را می بینیم تا در دام خویشتن محوری اسیر نشویم.

از کودکان بیاموزیم، پیش از آن که بزرگ شوند و دیگر نتوان از آنان آموخت...

نوشته شده توسط میلاد در سه شنبه بیست و یکم مهر 1388 ساعت 22:37 موضوع | لینک ثابت